अहम 

 

आफैंमा मनको लड्डु, घिऊ संग चपाएर

नमान्ने आफूलाई मान्छे, कोशौ टाढा धपाएर ।

ठुला मानिस आफैंमा, ठालु कसरी बन्दछन्

मलाई अब अरुले गन्नु पर्दछ भन्दछन् !

 

द्रव्यको दुनिया भित्र, काम शक्ति छिराउंदै

छिचोल्न नसकी बाटो, गन्तव्यको बिराउंदै ।

लक्ष त्यो हो कता पुग्ने, आफै भित्र हराउंदै

पाइँ मा अगाडी जोड्ने “म” हो  भन्दै कराउंदै !

 

पराया आफ्नो बन्दछ, जो उसलाई जय भन्दछ

आफनै  स्तुतिको कमी, जीवनको भय बन्दछ ।

अहंकारी बनि मानव, चल्तीको गतिको मन्द छ

सतहको डुबुल्कीले , आफ्नै खाडल खन्दछ !

 

बिचरा के थाहा उसलाई, सागरको पिंधेरी कता

भेटिदैन कतै जल उधिनेर शिर यता ।

बलेको बेलामा आगो, प्रिय बने सरी गरी

मान्नुस् भनेर महात्मा बनिदैन कसैगरी !

 

२२ डिसेम्बर २०१४