म नोस्ट्यालजियामा छु…

शुन्यता सतहमा सलबलाउंदैछ

हल्लै हल्लाको यो शहरमा

एकान्तमा म यसरी हराइरहेको छु

यो भिडै भिडको माझमा

न झकझकाउ तिमी मलाई

म अन्तरमनको यात्रामा छु

न ढकढकाउ तिमी यो मनको द्वारमा

म नफर्कने निर्णयमा दृढ छु

हराउन देउ तिमी मलाई, यो शुन्यतामा

डुब्न देउ तिमी मलाई, यो एकान्तमा

किनकी म नोस्ट्यालजियामा छु

अनभिज्ञ छौ तिमी,

यि पलहरूसित किनकी यी पलहरू

नितान्त मेरो हो ,म अनि मेरो एकान्तपन

हजारौं खुशी र अमुल्य ति भोगेका समयहरू

सुन त

शुन्यतामा त्यो जुनकिरीको मन्द मन्द प्रकाश छ

ट्यार ट्यार कराइरहेको भ्यागुताको संगीत छ

यो सुर र संगीत प्रकृतिको, यो प्रकाश प्रकृतिको

आहा, मन भावविभोर छ,

न ढकढकाउ तिमी मलाई, म नोस्ट्यालजियामा छु

रसास्वादन गर्न देउ तिमी मलाई, म नोस्ट्यालजियामा छु

त्यो किशोर अवस्था, त्यो मिनपचासको बिदा

त्यो रेडियोमा स्वर सम्राटको मुटु छुने आवाज

त्यो शब्द अनि संगीतको समागम

अनि प्रसारण पश्चात प्रसारण

नढकढकाउ तिमी मलाई, म नोस्ट्यालजियामा छु

त्यो शनिबारको दिन, त्यो छोटो मिठो हाइकिङ

त्यो अन्ताक्षरीको खेल, त्यो रूख चिन्ने र गन्ने प्रयास

अनि त्यो उकाली र ओरालीका यात्राहरू

ति सुकेका पातहरू, ति पंक्षीका चिरबीरहरू

र ति हल्का हल्का पदचापहरू

नझकझकाउ तिमी मलाई, म नोस्ट्यालजियामा छु

हो म अन्तरमनको यात्रामा छु

मलाई त्यही एकान्तमा फर्कनु छ,

मलाई त्यही शुन्यतामा बिलीन हुनु छ,

ऊफ, भो नझकझकाउ अनि नढकढकाउ तिमी मलाई

म नोस्ट्यालजियामा छु

हो म नोस्ट्यालजियामा छु

सप्रेम

कल्पना घिमिरे
20/02/2020, लण्डन